شاعیر: هێمن تەنیا کتێب: احساس واقعی (مجموعە اشعار فارسی) سەرناو: بعد از تو سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین خوش بحال آن کسی عشقم خطابت میکند هر دمی با هر بهانه او نشانت می‌کند خوش بحال آنکسی گرمای دستت قسمتش در دم و هم بازدمش با تو رفاقت می‌کند من حسودی میکنم حتی بە آن آینە ات ماه هم در آسمان بر تو حسادت می‌کند پس بگو ای نازنینم جنس تو از چیست که ذهن و هوش و مغز من دائم خیالت می‌کند شاعرانه مینویسم یک رمان دور و دراز راوی ماهر سخن از تو حکایت میکند حکم مرگ خائنان در هر بلاد قانونی است بین لیلی و تو، مجنون هم خیانت می‌کند کاخ رویاهای من ویرانه گشته از فراق این وجود گرم تو کوخ را عمارت می‌کند آه چجوری می‌شود خاطرت طبیب شود در دیار عاشقان یاد است طبابت می‌کند قاضی مرگم شدی، با رفتنت حکم قصاص دادی و هر کس رسید من را قضاوت می‌کند بی وکیل و دافعم تسلیم مرگت میشوم کس ندارم بیطرف، الله وکالت میکند آن کس ار دارد تورا دارا حسابش میکنند با من مفلس چرا اینطور رقابت می‌کند آفرین میگویمش آن مرد خوش اقبال را کودک خردسال او مادر صدایت می‌کند حال که من تنهایم تو به غریبه رو کنی می‌رسد روزی رقیبم سیر ز جانت می‌کند من ز دنیا شعر دارم مینوسم بهر تو او غنی و هر چه خواهی هم به نامت می‌کند ارزش زندگی را میزان ثروت کرد قیاس دل مغز را می نکوهد هی ملامت می‌کند من به ناحقش ندانم گر نبودی سهم من چون که این دنیا دمادم بازی نثارت می‌کند بازی بود و نبود ثروت و عشق پشیز بازی از جنس غم و میل حقارت می‌کند ++++++++++++++++++++++ سەرناو: آشفته ام سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین دل من آشفته و ذهنم سرگردان روح من آزرده و حسم در زندان جانم در ته خط، دست و پایم لرزان امید در دوردست نا امیدی مهمان عشق و دلدادگی در روایت، تفسیر شور و شوق احساس در تکاپو درگیر یک صدا و ممتد، در هوایش حسرت سمت دیدن دارد، رو به درس و عبرت تویی که چون رویا مثل نور خورشید پس بتابان بر من عشق و شوق و امید تن من یخ زده و طالب دست نگار در زمستان دارم، حسرت روی بهار دل من منتظر است یخ من را آب کن خسته است افکارم ذهن من را خواب کن ++++++++++++++++++++++ سەرناو: بر تو وفا نمی‌کند سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین آنکه به من وفا نکرد مرهم تو نمی‌شود آنکه مرا تنها گذاشت بر تو وفا نمی‌کند او رود و تو را چو من ویران و نالان می‌کند ز یاد من نمی‌رود گفت که جفا نمی‌کند قبل فراق او دلم اهل وفا بود و نشاط بعد جدایی دل من دگر صفا نمی‌کند در گذر از کوچه‌ی عشق پنجرەها بسته شدن دیدن یک نگاه او عزم به خفا نمی‌کند بیمار و رنجور و خراب در گوشەای افتاده ام طبیب نیست در این دیار دعا شفا نمی‌کند میل سفر به آخرت در دل من جوشان شده کو مادر و بدرقه اش؟ آب به قفا نمی‌کند غصه به مانند سیل سیال کنان، هجوم کند دگر که بعد رفتنش کسر کفا نمی‌کند تنهای عالم گر منم غبطه به کس نمی‌خورم سخت تر ز مرگ میخواهم و مرگ اکتفا نمی‌کند ++++++++++++++++++++++ سەرناو: الهام سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین خوش به حال آن نسیم که شد مهمان موی تو خوش سعادت آن زمین که وصل شد به کوی تو دور گشتی از من و از دیار و شهر خود من بنازم آن هوایی عازم است به سوی تو ماه من در آسمان نیست ماه من خارج نشین ماه تابان دو عالم غیره است به روی تو آن شمیم خوش زتو جامانده در خاطر من یک فضای واقعی غرق شده در بوی تو شیشه عمرم شکست در فراقت نازنین گیج و منگم می‌کند چشمهای همچون گوی تو هیچ چیز در زندگی حسرتم در بر نداشت یک کس ار باشد رقیبم ان شخص است شوی تو جا گذارم این دیار را روزی از این روزها عمر خود فدا کنم من در جست و تکاپوی تو وحی و الهام دلم تو غم خور تو هم منم تیر قلب من شکارچی در پی آهوی تو سینەام بشکاف و بین عشق سرریزش شدە تو ندیدی عشق، ولی من غرقِ هیاهوی تو ++++++++++++++++++++++ سەرناو: ندا سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین من مریض یک نگاهت گشته ام، اما، ولی در تکاپو و تلاش دوری و پرهیز تو کوه کن گشتم برایت همچو فرهادی غریب اصل، شیرین بودی اما، عاشق پرویز تو من سپارم جان و احساس خودم را در رکاب لیک دریغش می‌کنی ذره مهری ناچیز تو اهل شاعری و شعرم می‌نویسم بهر عشق من در دیار خود اسیر، بیخیال تبریز تو کاش میشد آرامشت هدیه ای از من شود غرق شادی شوی و از عشق و مهر لبریز تو حس من تخت جمشید، عشق تو اسکندرش قلب من ایران ویران، فاتحا، چنگیز تو یک تمنا و خواهش، یک سوال بی جواب من بهارت گشته ام، پس چرا پاییز تو؟ غرق در تنهاییم، شاید تو حکمت میشوی من بدهکار گشته ام، صاحب واریز تو آنقدر میمانم اینجا تا دلت عاشق شود من حکم مرگ دارم، دار حلق آویز تو گر که از بنایی و معماری سر در کنی من گچ و سیمان شوم چسبیده چون راویز تو گر نویسم من برای چشم تو، صد دفتر است چشم به راه مرگ باشم، روز رستاخیز تو عشق تو در پیش من همچو میراثی کهن راز خود پیشت نگویم، چون زغم سر ریز تو شد سه سال از دیدنت، من سه سال است در سکوت حس من صحرای تشنه، پر زآب کاریز تو من شکستم این سکوتم را و شعرم حرف زد ندای عشقم شدی، توی کسم ئازیز تۆ ++++++++++++++++++++++ سەرناو: از عشق تو سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین آسمان، روزهاشو با یاد تو تابان میکند شب که شد از عشق تو ستاره باران میکند جنگل هم از شادیت سبزی به دنیا میدهد آب دریا چون نباشی عزم هجران میکند یک قناری تا باشی عاشقانه می سراید بلبل شیدا رو هم عشق تو خوش خوان میکند این زمین با قدمهای تو معنا میدهد خاطره با یاد تو یاد بهاران میکند این نفس هایم که می آید و جان در کفش گر نباشی هر دمی تهدید ترک جان میکند خنده هایم تا تو باشی برقرار است عشق من اشک و گریه در نبودت غوغا و طوفان میکند چرخ دنیا چون تو هستی دایر است و بر قرار روز آخر گر نباشی دنیا ترک میدان میکند ++++++++++++++++++++++ سەرناو: چشمانی با طعم عسل سەبارەت: اسفند ١٣٩٨ - نووسین: هێمن نیک بین چشمانت عسلی نیست طعمش عسل است با ندیدنشان مرگ بر من ضرب الاجل است درگیر نگاهی شده ام که سخت زیباست در ظاهر چشم است ولی ضرب‌المثل است دیوانه شدن حق من است خرده نگیرید در نگاهت غرق شدن شیرین چون عسل است یا رب تو چه کردی با این خلقت زیبا طاق ابرویت بلند چون نوک جبل است ویرانه نبودم از شوق نگاهت ویران شدم بی دلیل در تاب نگاهت جنگ و جدل است آن خدایی که تو را ساخت لایق عبادت است جز نگاه و چشم تو، هر عسلی بدل است عمرم نو شد با دیدن چشمانت ای داد آغاز نبودی اما تو نباشی مثل اجل است فراموش نشود یک دم دیدن چشم عسلی چون تو روی از یاد آن روز، روز ازل است ++++++++++++++++++++++ سەرناو: هر روز کە سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین هر روز که تو نیستی هر روز که تو دوری هر روز که تو را ندارم به جمعه دچارم به پاییز بی قرار... به شب دلتنگ... و به لحظه ها تنها... چه میشود یک شب راه گم کنی و به خوابم سری بزنی... ++++++++++++++++++++++ سەرناو: می ترسم سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین من نیستم آدم ترسویی ولی از آدم بودنم میترسم از دلداده شدن باکم نیست از مجنون شدنم میترسم ترسی از شدت عاشق شدن در ویرانه این دل نیست ولی از آمدن و رفتن، و جدا شدنم میترسم عاشق خندە و تبسم و دلشاد شدنم هر لحظه ولی از ریختن اشک و گریه کردنم میترسم من از تنهایی و سردی و تاریکی باکم نیست اما از روز روشن بی یار شدنم میترسم من از مرگ و نیستی هراسی به سرم نیست ولی از هر لحظه و هزار بار مردنم میترسم من ترس ندارم که تنها شوم و تنها بمیرم اما از بی تو بودن و بی هم بودنم میترسم من از اینکه تو دلت خوش باشد خوشحالم ولی از یک لحظه پیش تو نبودنم میترسم من از زندگی و نفس کشیدن دلشادم ولی امروز بە بعد از سردرگم بودنم میترسم ++++++++++++++++++++++ سەرناو: معبود یزدان عشق سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین موی زیبای تو دیدم مست و حیران گشته ام جان من چون تو نبودی لش و بی جان گشته ام در نگاه نافذت شیرین و لیلا دیده ام من نه فرهادم نه مجنون لیک چو آنان گشته ام تو به مانند ذلیخا عشق یوسف طالبی من بدون معصیت در بند و زندان گشته ام چشم زیبای تو آهو گنج پنهان در زمین در فراق و دوری از تو نابه سامان گشته ام هر کجا که تو روی و هر کجا مانی عزیز فاصله ها را شکستم همچو طوفان گشته ام شوق و نور چشم من، گرمی قلب و جانم در جنگ میان من و تو شهید میدان گشته ام از خدا من طلبیدم پاکی یک عشق را او تورا تقدیم کرد، من معبود یزدان گشته ام ++++++++++++++++++++++ سەرناو: عشق بیکران سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین در عشق بیکران تو من نه زیادم نه کمم به درد بی وفاییت درگیر درد و ماتمم از تو به شادی میرسم راهش اگر دشوار بود دور نشو از من عزیز دور از تو سلطان غمم بی تو بیابان میشوم عاشقانه بر من ببار بارش مهربانیم با تو هوای پر نمم بی تو نفس نمیرسد سینه هوایت میکند تا روز مرگ من گلم تویی دم و هم باز دمم روشنی روزم تویی خورشید بی مثال من تاریک و ظلمتم نکن در شب تو تار و تمم در جنگ مهر و عشق تو من جان فدایت میشوم زخمی اگر بشم نفس عشقت نیاز و مرهمم روزی رسد به تو رسم راهم چراغانی شود یک لحظه پیدا نشوی تا به ابد گنگ و گمم ++++++++++++++++++++++ سەرناو: حبس و آزادی سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین چه در آزادی کامل چه در حبس خیالت در کنارم بوده و هست نه من آنم که جز تو در خیالم نه تو آنی که جز من یابی یکدست نه من دارم توان بی‌خیالی نه تو گردی از فراقم خوب و سرمست نه من راهی بدون تو بیابم نه تو بی من رها گردی ز بن بست ++++++++++++++++++++++ سەرناو: سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین نگارت بودم و هستم چرا آشفته حالی؟ به راهت چراغی میسپارم چرا گمگشته مالی؟ اگر تو بیخیالم شده ای ندارم من توان بی خیالی اگر دوری درسی داده بر تو چرا دوری به وقت ماه و سالی؟ دلم آشفته گشته از فراقت نیاید روزی از دوری بنالی اگر تو بیخیال من گشتی ندارم من توان بیخیالی ++++++++++++++++++++++ سەرناو: سیاه گیسو سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین سیاه گیسو دلم را برد و من محو پیچ مویش او به پاییز بود گذر کرد، تا من به عید محو بویش پیکرش را تراشیدن این خرامان غزالم را چۆن نگاره دیدم اورا چوون کشیدن شکل و رویش گر بە فرسخ دور باشد دور نباشم از کنارش لیک پرواز هم بخواهد میروم هربار به کویش من اسیر عشق اویم یا که او جذاب بودش سست و بیجانم کند او با عشوه ها و جادویش همچو یک یل روبروی کل دنیا ایستادم کشت من را با ضربِ تیر دو تاق ابرویش ایزدم گر در بهشتت جای من باشد بدان که یار اگر دوزخ بماند بی هوا میرم به سویش من، نه دیوانه، نه کافر نه یک تخسی لا مکانم یک تنهای عاشقم من در فراق و آرزویش ++++++++++++++++++++++ سەرناو: غم آدم سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین همان روزی آدم بر ما پدر شد همانجا عمرمان بیهوده سر شد برای خلق جان کاری نکردند چه جانهایی که بی بها سپر شد زمانه سخت درس داده بر ما به وقت امتحان خواهان شر شد برای شادی ها از خود گذشتیم و غم هایی که برما تاج سر شد خطر را بر دل و بر جان خریدیم به لطف ایزدم جان بی خطر شد ز بهر یک ثمر بذر کاشتند و که بادی آمد و باغ بی ثمر شد پدر بالی کشید بر خانواده ز سختی آن پدر هم در به در شد کسی که چشم و گوش جهان بود جهان اما برایش کور و کر شد به زین رخش رستم آرزو داشت ز اقبالش، زین پالان خر شد و آن قارون که کاخش از طلا بود ندیدی در شبی زیر و زبر شد بشر خود خالق اصل طلا بود گذشت و او غلام سیم و زر شد بگو شاعر قلم برتو نیاز است که عالم بود ز تنها بی خبر شد ++++++++++++++++++++++ سەرناو: ماە من سەبارەت: نووسین: هێمن نیک بین تو ماه منی، من ستاره تو تو راه منی، من نگارە تو تو درد دلم، من بهانە تو تو مرگ قلم، من نشانه تو اگر که دلت آتشم بزند جهان به فدای، زبانه تو به تقدس زلف تو قسم گیس بلندکن من شانه تو سفر بروم من ره ناشناس به پیچ و خم زلف کمانه تو نه گلایه، نه شکایت نکنم جان آمد به لبم ز غم جانانه تو دل تنها که ندارد نه امید و نه نوید به ابد وفا بدهم به مهر صمیمانه تو ++++++++++++++++++++++